Ślepiec patrzący z dystansem

Recenzja w jednym zdaniu? Proszę bardzo: to nie jest książka dla zwykłych ludzi.

Zawsze mam problem z lekturą tego typu książek, bo serce woła dalej, dalej, szybciej, a rozum odpowiada a daj se chłopie już z tym spokój. Finał tej dysputy zazwyczaj jest taki, że książka zostaje połknięta w jeden dzień. Muszę się szczerze przyznać do tego, że w przypadku "49 idzie pod młotek" dysputa na linii serce - rozum odbyła pierszy raz, choć było to już drugie czytanie. Pierwsze czytanie miało miejsce jakieś 10 lat temu i miało postać pewnych męczarni, bo rozum często wygrywał i książka lądowała pod wyrkiem. Widać trochę się rozwinąłem od tamtego czasu - a może to rozwinęły się moje hmm... paranoje ;)?

O samym Pynchonie w wikipedycznym biogramie można wyczytać, że to taki Yeti amerykańskiej literatury. Póki co jednym z niewielu dowodów na to, że Yeti jednak żyje jest jego występ w serialu telewizyjnym. Konkretnie w jednym z odcinków "The Simpsons" :)



Tutaj mam nieśmiały apel do Roberta Krasowskiego, Cezarego Michalskiego i innych Wielkich Dziennikarzy z "Dziennika" - po pokazowym sfajdaniu się na wycieraczkę Kataryny postarajcie się może... ustrzelić Pynchona, co? Ale fajnie by było ;)))

Trochę więcej światła na postać autora rzucić może fragment filmu "A Journey Into the Mind of P."



Co tu dużo ukrywać, kręcę tak i motam o Pynchonie, bo za mały jestem aby napisać coś sensownego o postmodernistycznej powieści ;) Gdybym napisał, że "49 idzie pod młotek" to kalejdoskop urojeń albo kryminał szkatułkowy to oddałbym ledwie 5 procent tego, czym jest ta książka.

Przez 220 stron Pynchon mknie w swojej narracji od absurdu do paradoksu, karmi czytelnika aurą groteski, wizją spisku, opisami szaleństwa, zdrady i pijaństwa. Z pełni realnego świata w dwóch zdaniach wskakuje w marihuanową wizję:

Przed telewizorem, gdzie wyświetlano filmy rysunkowe Leona Schlesingera drzemał jakiś staruszek. Po różowej, pełnej łupieżu rozpadlinie, jaką tworzył przedziałek na jego głowie spacerowała tam i sam wielka czarna mucha. Naraz do sali wpadła gruba pielęgniarka z pojemnikiem owadobójczego aerozolu i wrzasnęła na muchę, by ją spłoszyć. Cwana mucha nie chciała się ruszyć z miejsca.
- Nękasz pana Thotha - krzyczała pielęgniarka na małą istotkę.
Thoth wzdrygnął się i przebudził, strząsając muchę, a ta rozpaczliwie zanurkowała w stronę drzwi. Za nią pomknęła pielęgniarka, rozpylając truciznę.

To jeszcze nic... o to bowiem główna bohareka, Edypa Maas spotyka doktora Hilariusa, który mówi o sobie:

Gdybym był prawdziwym faszystą wybrałbym Junga, nich wahr? Tymczasem wolałem Freuda, Żyda. Freudowska wizja świata nie dopuszcza istnienia Buchenwaldu. Freud sądził, że kiedy wpuści się światło, obóz zamieni się w boisko piłkarskie, w komorach gazowych tłuste dzieci będą układały ikebanę, piece Oświęcimia przestawi się na ptifurki i torciki, a rakiety V-2 zamieni się w hoteliki dla elfów. Próbowałem w to wierzyć. Każdej nocy przez trzy godziny usiłowałem wyzbyć się snów, a przez pozostałe dwadzieścia jeden wmuszałem w siebie wiarę. Nie dość było jednak mojej pokuty. Pomimo wszystkich wysiłków przychodzą o to po mnie aniołowie śmierci.


I w takim mniej więcej klimacie podążamy za Edypą, niczym za Alicją W Krainie Czarów, spotykając listonoszy i samobójców, szukając toalet o Ś.M.I.E.T.N.I.K.A. Raz po raz zadajemy sobie pytanie "ale o co tu chodzi", które po chwili znika jednak w zapomnieniu, przegonione przez coraz to nowe, spadające na jaźń wizje i sugestie.



"49 idzie pod młotek" to książka, którą trzeba przeczytać na raz, w jeden dzień lub weekend. I bynajmniej raczej nie po to, żeby ją potem trawić, memłać i przeżywać. Tutaj chyba nie znajdziemy nic z tych rzeczy, chodzi raczej o samą przyjemność łechtania niektórych okolic w naszej głowie: o drażnienie ośrodka poczucia humoru, drażnienie ośrodka zdziwienia i poczucia dysonansu.

Powieść Pynchon'a stymuluje wyobraźnię i zmysł irracjonalności niczym film, który mógliby nakręcić chyba tylko Pythoni do spółki z Davidem Lynchem ;)

Wznowinie "49 idzie pod młotek" ukazało się niedawno nakładem Wydawnictwa Literackiego.

No... a na koniec... coś normalnego - tak na Dzień Dziecka :)
Wygrzebałem z otchłani swojego ipoda fragmencik koncertu jaki dał Kazik & Kult świętując w "Trójce" 25 lat swojej radosnej działalności. Na koniec zagrali taki oto medley: Polska, Konsument, Wolność i Krew Boga. A tutaj galeria z fotkami ;)